Florian1 stuurde de volgende column in via de submit.

Met het oog op Japan moet er nagedacht worden over hoe belangrijk kernenergie voor de wereld is. Zijn we op weg naar een tweede Tsjernobyl, alleen dan in Japan? Het land dat zo zwaar getroffen is door de overweldigende natuurramp. Er zijn al genoeg slachtoffers gevallen door de tsunami alleen. Hoeveel misvormde baby’s zullen er geboren worden door het lekken van radioactieve stoffen uit de Fukushima kerncentrale?

Licht gespannen zet ze de laptop aan en surft naar SpitsNieuws. Haar partij is niet iedere dag in het nieuws, maar vandaag was er toch een berichtje te vinden, want GroenLinks heeft om een onderzoek gevraagd naar de corruptie op Bonaire. Nu meldde er niets over, FOK! ook niet. Het is toch frustrerend dat die geblondeerde etter zoveel vaker in het nieuws is met zijn geneuzel? Maar die gasten van Spitsnieuws. Ja! Daar kan ze vaak van op aan. Helaas waren de reacties onder het bericht niet wat ze gewend was van de reaguurders, dus gooide ze er een tweet overheen in de hoop dat ze het zouden oppikken en ja hoor, daar staat het! Wat een voorspelbaarheid toch weer! Opgewonden leest ze eerst het nieuwsbericht en scrollt daarna door naar de reacties.

“Is dat vet?” werd mij vorige week gevraagd door een studentikoos type, toen ik door mijn lokale Albert Heijn banjerde. Even dacht ik dat hij het over de magere hamburgers had, die ik net uit het schap had gepakt, maar nee. Bij mijn Appie XL kun je namelijk tegenwoordig zelf je boodschappen scannen. Aan het begin van je boodschappenrun scoor je met je bonuskaart een handscanner, die in een handig vakje op je boodschappenkar past en dan hop de zaak in. En of dat vet is? Tja. De eerste weken voel je je vooral een beetje een sukkeltje met je handscanner, zeker als je de streepjescode niet direct kan vinden. Gelukkig zijn er meer scanmaagden zodat je altijd even een ‘ik begrijp wat je doorstaat en ik loop hier ook alleen maar omdat mijn vrouw dat wil’ blik met elkaar kunt uitwisselen. “Zijn er dan geen vrouwelijke scanmaagden?” hoor ik je vragen. Nee! De dames lijken wel geboren met een scanner in hun hand. Geld uitgeven zal wel in hun genen zitten. Maar goed.

Willem staart door het raam naar buiten naar de vertrekkende vrachtwagen. Het is normaal al rustig op straat in het dorp, maar vandaag lijkt het of iedereen deze plek mijdt. Hij draait zich om en schuifelt naar de bar. Achter de bar is alleen aan de vormen in het stof nog te zien waar alles stond. Hij heeft het nog lang volgehouden, misschien iets te lang. Zijn spaargeld, het appeltje voor de dorst, niet meer zo groot als het was. Maar twintig jaar laat je ook niet zomaar achter je, daar wil je best voor vechten.

Schrijven is leuk. Tenminste, dat vind ik. Lekker in je eentje achter je laptop de toetsenbordheld uithangen. Je kunt niet klem geluld worden, want er is geen dialoog. Je hebt uren de tijd, dus je kunt zo adrem overkomen als je schrijverstalent toelaat. En het is een heerlijke manier om je frustraties eruit te gooien. Het bijkomend voordeel van het schrijven voor een weblog is dat je het allemaal ook nog eens volledig anoniem kan doen. Nou ja, anoniem, mocht je willen dan is er niet veel voor nodig om achter mijn echte naam te komen, maar wie zou dat in vredesnaam interessant vinden?

De top van de Nederlandse weblogs is natuurlijk al jaren Geenstijl. Zeker als taalliefhebber, ben ik daar toch wel een aantal keer per dag te vinden. De humor, de overdrijving, het nieuws in een subjectief jasje, waarbij je je natuurlijk eigenlijk altijd af moet vragen of je wel het hele verhaal voorgeschoteld krijgt. Een redelijke dosis relativeringsvermogen is dan ook wel een vereiste, wat niet altijd het geval is bij de bezoekers van Geenstijl. Ik kan het weten, ik ben er zelf een.

Ik las van de week dat de permanent terug aan het komen is. Dat wordt weer lachen op het werk met dames die hun haar volledig de vernieling in hebben geholpen met een doe-het-zelf permanentje. Tenminste dat dacht ik halverwege het artikel. Het verontrustende kwam aan het einde, waar bleek dat ook mannen steeds meer te porren zijn voor een permanent.

Pardon? Daar gaan we weer! Zelfbruinende gezichtscrème, haarverf, herenstrings, gesprekken in de kroeg over welk scheermes het lekkerst over je zak glijdt: “Ja, nee, de Gillette Fusion was wel goed en dan vooral die vibrerende.” Met dank aan Beckham voor het inzetten van de trend.

Jawel! Vandaag is het weer zover. De dag dat we allemaal wat liever moeten zijn voor de grote liefde in ons leven. En als je denkt: ‘voor mij niet, want mijn vriendin/vrouw/partner vindt dat allemaal onzin’, dan zou ik drie keer zo hard gaan lopen. Valentijnsdag is namelijk alleen onzin als ze wél iets krijgt. Dat wordt dus na het werk nog even snel een bosje bloemen scoren bij de lokale bloemenwinkel, die, geheel in de lijn van de vercommercialisering van de feestdagen, een troosteloos bosje aanbiedt voor slechts 20 euro.

Douchen is erg fijn. Lekker warm, lekker nat en je wordt er nog schoon van ook. Ik hou dan ook erg van douchen. Een fijne, harde, warme straal bekoort mij ten zeerste, en vaak sta ik er dan ook nog wel even onder.
Nu ben ik kortgeleden verhuisd naar een slooppand in Utrecht. Ik bewoon het anti-kraak, en de voorzieningen zijn niet echt geweldig. Ik moest een nieuwe koelkast, oven en dergelijke kopen, gewoon omdat het er niet was. En dat maar voor een paar maanden, want uiterlijk in februari moet ik eruit. Nu is er in mijn huis ook een douche, gelukkig dat wel.

De eerste keer dat ik onder die douche stond, was een verschrikking. Niet alleen was het nog geen pisstraaltje (om eerlijk te zijn urineer ik harder dan wat er uit de douchekop komt), ook de temperatuur was erg vervelend in te stellen. Uit de hete kraan kwam gewoon een bepaalde hoeveelheid water, of misschien een hoeveelheidje. Met de koude kraan moest je dan bijmengen, tot je zowel een aangename temperatuur als enige snelheid verkrijgt met betrekking tot water dat op je schouders klettert. Of drupt, in mijn geval.