Schrijven is leuk. Tenminste, dat vind ik. Lekker in je eentje achter je laptop de toetsenbordheld uithangen. Je kunt niet klem geluld worden, want er is geen dialoog. Je hebt uren de tijd, dus je kunt zo adrem overkomen als je schrijverstalent toelaat. En het is een heerlijke manier om je frustraties eruit te gooien. Het bijkomend voordeel van het schrijven voor een weblog is dat je het allemaal ook nog eens volledig anoniem kan doen. Nou ja, anoniem, mocht je willen dan is er niet veel voor nodig om achter mijn echte naam te komen, maar wie zou dat in vredesnaam interessant vinden?

De top van de Nederlandse weblogs is natuurlijk al jaren Geenstijl. Zeker als taalliefhebber, ben ik daar toch wel een aantal keer per dag te vinden. De humor, de overdrijving, het nieuws in een subjectief jasje, waarbij je je natuurlijk eigenlijk altijd af moet vragen of je wel het hele verhaal voorgeschoteld krijgt. Een redelijke dosis relativeringsvermogen is dan ook wel een vereiste, wat niet altijd het geval is bij de bezoekers van Geenstijl. Ik kan het weten, ik ben er zelf een.

In 2004 was ik zowat een Geenstijl-junkie. Ik kon geen uur zonder. Een site waar je je eigen mening kon lezen, maar dan ook nog eens grappig en confronterend geschreven. Niet met alles was ik het eens, maar wel met verdomd veel. Het was Geenstijl voor en Geenstijl na. Daar zeiden ze wat iedereen dacht, maar niemand durfde te zeggen. Daar spraken ze de waarheid! Familie en vrienden begonnen zich al zorgen te maken. Joelend zat ik achter mijn PC als de een of de ander weer eens probeerde om mijn favoriete site naar beneden te halen. Waarschijnlijk had ik nu hersendood achter mijn PC gezeten als de Chilleen niet in elkaar was geslagen. Woest was ik. De smeerlappen! Dat je in Nederland, mijn Nederland, niet meer voor je mening uit mocht komen, was nog ondergeschikt aan de teleurstelling dat Geenstijl ermee stopte. Ik weet tot op heden nog niet wat ik ervan moet denken, toen uiteindelijk bleek dat het niet waar was. Ik was wel in één klap genezen van mijn ziekelijke adoratie, zodat ik de site kon gaan zien voor wat het was: leuk tijdverdrijf.

In de tijd dat Geenstijl op vakantie was, kwam ik tijdens mijn wanhopige zoektocht naar een alternatief op FOK! terecht, waar ik bleef hangen. Want FOK! zit dan wel in een heel ander segment, maar is wel leuk, grappig en zo groot, dat bijna iedereen wel een onderdeel kan vinden waar hij of zij zich thuis voelt. Als weblogger draai ik alweer een aantal jaar mee in de crew en het bevalt me prima. Twee sites dus, die ik dagelijks met plezier bezoek.

Met PM-gate werd de laatste dagen alleen weer pijnlijk duidelijk dat ik eigenlijk niet zo gewenst ben op Geenstijl, want zoals Hoxha zegt: laten we duidelijk zijn, Fok is een forum door debielen, voor debielen en vooral heel veel vrijwilligers. Jammer vind ik dat. Als hij nou gezegd had: door kalende, uitgezakte burgerlullen met een Renault Scénic, dan had ik gezegd: ja verdomd, maar nu...

Gelukkig ben ik tegenwoordig niet meer zo makkelijk uit het veld geslagen door wat anderen zeggen. Als Geenstijl dit soort uitspraken doet, moet ik altijd denken aan de uitzending van B en W waarin Hoxha tegenover Francisco van Jole en Trudy Prins van Stivoro zat. De hele uitzending was prut, maar de slagroom op de taart was de post die Fleischbaum na het fiasco plaatste: 

Maar goed, We zijn allemaal uit de kast, beetje jammer alleen dat we het fenomeen webloks niet boven het Zeikerdje-niveau hebben weten uit te tillen. En voor alle critici: de beste stuurlui staan aan wal. Eén tip: begin een weblog, zorg voor minimaal 30.000 unieke bezoekers per dag en leg verantwoording af op televisie. Dan zul je erachter komen dat de vele lampen, het feit dat het live-televisie is en je tegenover een compleet schizofreen wordt geplaatst niet de gemakkelijkste opgave is. Chapeau nogmaals voor alle webloggers die het lef hadden uit de kast te komen.

Die verdedigende, zichzelf indekkende houding verwacht je niet van de mannen, die zo gewend zijn om nietsontziend om zich heen te slaan, hoe gefundeerd dat slaan dan ook wel mag zijn. Mooi hè? Zijn het toch gewoon echte mensen, met alle tekortkomingen die erbij horen.

Het is alleen jammer dat ze de tekortkomingen van een ander niet accepteren.