Tegenwoordig sta je zelfs op de wegen binnen de bebouwde kom al muurvast, dus ga je als automobilist vanzelf een beetje om je heen zitten kijken. In de auto voor mij zat een meisje, maar aan de ogen in de binnenspiegel kon ik niet bepalen of het een lekker ding was of niet. In mijn eigen binnenspiegel zag ik de vrouw in de auto achter mij net een lekkere dikke puist in haar nek uitknijpen. Ja, vrouwen zijn de beschaafdheid zelve, behalve als ze denken dat niemand ze ziet. Enigszins teleurgesteld en misselijk, keerde ik daarom mijn blik af en mijn oog viel op een poster in het bushokje naast mij. Nu misbruikt de gemeente Rotterdam de abri’s wel vaker voor wat sociaal geneuzel, maar deze boodschap deed mij toch even op het hoofd krabben.

Stel je voor: een campagne tegen de vernieling van straatmeubilair. Dus op de foto een bankje in het park waarvan de planken doormidden liggen, en eroverheen een foto van een chagrijnig bejaard Turks echtpaar dat in de camera kijkt, hij met baard en zij met hoofddoek. En dan de tekst eronder: ‘ze zijn er kapot van.’