Handig, als het een beetje een natuurvriendelijk product is, zo snel mogelijk op de markt brengen.

Maar natuurlijk zullen niet alles bedrijven hier vrolijk van worden, je bent namelijk minder snel nieuwe spullen nodig.

Handig voor mijn onderbroeken.

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 19:01 schreef koelants het volgende:
Handig voor mijn onderbroeken.

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 19:16 schreef Laser. het volgende:
[..]

Het is nu alleen maar de vraag of het alleen schoonblijft of ook de geurtjes weglaat? Als het de geurtjes weglaat dan kan je in principe met 1 onderbroek door het leven. Maarja als je plas/zaad/zweet resten (geur) gewoon erin trekken, tsjah dan heb je nog bar weinig aan deze uitvinding, het enige voordeel dan is, is dat als je een vrouw mee naar huis neemt je niet bang hoeft te zijn dat je een bruine vlek in je witte onderbroek hebt.

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 19:18 schreef Phone het volgende:
[..]


Dat moet je je benen er ook mee in smeren.

Ik ben wel zindelijk maar een vlekje zo nu en dan dat kan iedereen gebeuren toch

Iets zegt me dat het zulke teringzooi is dat het milieu er niet blij mee is...

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 19:29 schreef elkravo het volgende:
Iets zegt me dat het zulke teringzooi is dat het milieu er niet blij mee is...

Is dat 'iets' toevallig jouw complete gebrek aan kennis over dergelijke coatings?

Het waterafstotende effect wordt bereikt door de vorm van het oppervlak (op minuscule schaal gezien), en dit is afgekeken van de lotusbloem, waarvan de bladeren dit effect vertonen. De coating bestaat uit deeltjes (dat kan silicium zijn, maar ook glas of stukjes fossiel) die zo'n lotus-oppervlak hebben. Die deeltjes worden vervolgens aan het te behandelen oppervlak gebonden, zodat er een waterafstotende laag ontstaat.

En het is niet alleen ongevaarlijk voor het milieu, het is zelfs goed voor het milieu.

Een dergelijke coating is bijvoorbeeld veel beter om metalen te beschermen tegen water (en dus roest) dan reguliere verf. Dat kan dus gigantisch veel schelen in het onderhoud van bijvoorbeeld bruggen of schepen. En de verf voor dergelijke toepassingen is wèl milieuvervuilend, dus als je een verflaag veel langer mee kan laten gaan met zo'n waterafstotende coating, is dat positief.

En er wordt wel over gegrapt, maar als je kleding minder snel vuil wordt, hoef je het minder vaak te wassen en dat scheelt dus water, zeep (milieubelastend) en energie. Daar komt bij dat eventuele vervuiling ook makkelijker te verwijderen is.

En om een ideetje te geven van hoe veilig het is: De non-stick mayonaisefles
Dit is geen grapje, dit is een serieuze toepassing.

Dergelijke coatings komen langzaam op de markt. Zodra de fabricage van de benodigde waterafstotende deeltjes beter opgeschaald wordt, zal je het steeds vaker tegen gaan komen en zal het ook betaalbaarder worden.

[ Bericht gewijzigd door Jordy-B op zondag 16 september 2012 @ 23:45 ]

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 23:22 schreef Jordy-B het volgende:
[..]
Is dat 'iets' toevallig jouw complete gebrek aan kennis over dergelijke coatings?

Het waterafstotende effect wordt bereikt door de vorm van het oppervlak (op minuscule schaal gezien), en dit is afgekeken van de lotusbloem, waarvan de bladeren dit effect vertonen. De coating bestaat uit deeltjes (dat kan silicium zijn, maar ook glas of stukjes fossiel) die zo'n lotus-oppervlak hebben. Die deeltjes worden vervolgens aan het te behandelen oppervlak gebonden, zodat er een waterafstotende laag ontstaat.

En het is niet alleen ongevaarlijk voor het milieu, het is zelfs goed voor het milieu.

Een dergelijke coating is bijvoorbeeld veel beter om metalen te beschermen tegen water (en dus roest) dan reguliere verf. Dat kan dus gigantisch veel schelen in het onderhoud van bijvoorbeeld bruggen of schepen. En de verf voor dergelijke toepassingen is wèl milieuvervuilend, dus als je een verflaag veel langer mee kan laten gaan met zo'n waterafstotende coating, is dat positief.

En er wordt wel over gegrapt, maar als je kleding minder snel vuil wordt, hoef je het minder vaak te wassen en dat scheelt dus water, zeep (milieubelastend) en energie. Daar komt bij dat eventuele vervuiling ook makkelijker te verwijderen is.

En om een ideetje te geven van hoe veilig het is: De non-stick mayonaisefles
Dit is geen grapje, dit is een serieuze toepassing.

Dergelijke coatings komen langzaam op de markt. Zodra de fabricage van de benodigde waterafstotende deeltjes beter opgeschaald wordt, zal je het steeds vaker tegen gaan komen en zal het ook betaalbaarder worden.

Whooo ... expert!

Asbest is op zich ook niet zo erg... gewoon silicaten. O, wacht ... de vorm maakt het natuurlijk kankerverwekkend!

Een handje afgebroken nano-tubes inademen? 't Is maar koolstof dus het KAN niet schadelijk zijn! O, wacht.

"toevallig"

quote:

Op maandag 17 september 2012 @ 08:18 schreef Googolplexian het volgende:
[..]


Whooo ... expert!

Asbest is op zich ook niet zo erg... gewoon silicaten. O, wacht ... de vorm maakt het natuurlijk kankerverwekkend!

Een handje afgebroken nano-tubes inademen? 't Is maar koolstof dus het KAN niet schadelijk zijn! O, wacht.

"toevallig"

Nou, "toevallig" is er allang onderzoek verricht naar de manier waarop eventuele deeltjes door de longen worden opgenomen en weer afgescheiden worden en voor siliciumdioxidenanodeeltjes, wat eigenlijk de enige toepassing is die echt op nanoschaal zit, zijn de risico's verwaarloosbaar. Voor toepassingen die gebruik maken van iets grotere deeltjes (wat meestal het geval is) is gebleken dat het risico sowieso al niet heel hoog is, maar de bewerkte siliciumdeeltjes ook nog eens beter door de longen worden afgestoten dan natuurlijke deeltjes. Asbest is juist gevaarlijk omdat de vezels de longen niet meer verlaten.

Ik ben geen expert, maar dat denkgedrag dat alles wat ook maar een beetje vreemd lijkt ook gelijk giftig of anderszins gevaarlijk zou zijn, staat me ontzettend tegen. Je zit tegenwoordig in een tijd waarin men heel bewust is van de risico's van kleine stofdeeltjes en daar wordt dan dus ook bij voorbaat al uitvoerig onderzoek naar gedaan. Net zo goed dat er ook gewaarschuwd wordt dat er een mogelijk risico kleeft aan het gebruik van nanobuisjes.

Die waarschuwing wordt gegeven omdat nanobuisjes toevallig een vergelijkbare vorm als asbestvezels hebben (lang en dun) en dat we dus van het slechtste geval uit moeten gaan en net moeten doen alsof het asbest is. Het standpunt van de wetenschap is tegenwoordig zo veranderd dat stoffen niet ongevaarlijk zijn tot het tegendeel bewezen is, maar gevaarlijk tot het tegendeel bewezen is. Gelukkig wijzen de gedane onderzoeken erop dat het risico kleiner is dan dat van asbest.

Overigens gelden de waarschuwingen voor de risico's waarover gesproken wordt, uitsluitend voor de mensen die ermee werken en niet voor de consument. Nanobuisjes zijn volstrekt ongevaarlijk als ze eenmaal toegepast zijn en het is niet zo dat bij eventuele breuk de nanobuisjes vergelijkbaar gedrag als asbestvezels vertonen. De bedrijven die nanobuisjes verwerken, eisen dan ook van hun personeel dat ze de benodigde beschermingsmiddelen gebruiken.

Overigens kent ook asbest alleen slachtoffers onder de mensen die ermee gewerkt hebben of die er heel veel mee in aanraking komen, doordat ze in een gebied wonen waar veel asbest in de grond zit. Je krijgt niet spontaan een mesothelioom als je naar een asbestplaat kijkt.

quote:

Op zondag 16 september 2012 @ 23:22 schreef Jordy-B het volgende:
[..]


En om een ideetje te geven van hoe veilig het is: De non-stick mayonaisefles
Dit is geen grapje, dit is een serieuze toepassing.

Moest lachen om een van de reacties bij dat filmpje...

"MIT your taking away all the exercise fat people get..." .

quote:

Op maandag 17 september 2012 @ 09:57 schreef Jordy-B het volgende:
[..]

Asbest wordt opgenomen via de longen maar verlaat deze zeker wel (en komen dan in het lymfe-systeem terecht, bijvoorbeeld) maar wie heeft het over de longen?

Deeltjes op de nano-schaal kunnen net zo goed via de huid opgenomen worden (zelfs makkelijker dan asbest, wat ook via de huid opgenomen kan worden).

Meestal wijst onderzoek pas veel later naar eventuele gezondheidsrisico's. Zo was dat ook met asbest en ... ik noem maar wat ... uranium (zo was er ooit tandpasta met radium erin).



Nano-deeltjes kunnen (afhankelijk van hun vorm) makkelijk cellen binnendringen en daar aanzienlijke schade aanrichten. Zoals je weet is het aantasten van het DNA binnen een cel genoeg voor een verhoogde kans op kanker.

Graag zou ik een linkje naar dat onderzoek van je zien Juist omdat je zegt dat dat allang gedaan is en hydrofobische nano-deeltjes nog niet zo heel oud zijn.



P.S.: (edit) Je zegt dat asbest-slachtoffers alleen voorkomen bij groepen mensen die ermee gewerkt hebben of in een asbest-rijke omgeving wonen. Je vergeet alleen wat er met asbest gebeurt wanneer het product dat het bevat op de afvalhoop terecht komt. OF wanneer een oud gebouw neergehaald wordt. Zoek voor de gein eens op 9/11 asbestos.

[ Bericht gewijzigd door Googolplexian op maandag 17 september 2012 @ 10:33 ]

quote:

Op maandag 17 september 2012 @ 10:26 schreef Googolplexian het volgende:
[..]


Asbest wordt opgenomen via de longen maar verlaat deze zeker wel (en komen dan in het lymfe-systeem terecht, bijvoorbeeld) maar wie heeft het over de longen?

Deeltjes op de nano-schaal kunnen net zo goed via de huid opgenomen worden (zelfs makkelijker dan asbest, wat ook via de huid opgenomen kan worden).

Meestal wijst onderzoek pas veel later naar eventuele gezondheidsrisico's. Zo was dat ook met asbest en ... ik noem maar wat ... uranium (zo was er ooit tandpasta met radium erin).

[afbeelding]

Nano-deeltjes kunnen (afhankelijk van hun vorm) makkelijk cellen binnendringen en daar aanzienlijke schade aanrichten. Zoals je weet is het aantasten van het DNA binnen een cel genoeg voor een verhoogde kans op kanker.

Graag zou ik een linkje naar dat onderzoek van je zien Juist omdat je zegt dat dat allang gedaan is en hydrofobische nano-deeltjes nog niet zo heel oud zijn.

[afbeelding]

P.S.: (edit) Je zegt dat asbest-slachtoffers alleen voorkomen bij groepen mensen die ermee gewerkt hebben of in een asbest-rijke omgeving wonen. Je vergeet alleen wat er met asbest gebeurt wanneer het product dat het bevat op de afvalhoop terecht komt. OF wanneer een oud gebouw neergehaald wordt. Zoek voor de gein eens op 9/11 asbestos.

Dat is dan ook de reden dat de wetenschap hun positie met betrekking tot gevaar heeft veranderd van "het is ongevaarlijk tenzij anders bewezen" naar "het is gevaarlijk tenzij anders bewezen", maar dan moet je ook als consument die switch maken en een preventieve waarschuwing beschouwen als een preventieve waarschuwing.

De media werkt angst ook in de hand. We hebben de laatste jaren om de haverklap berichten in het nieuws gehad waarin gesteld werd dat dingen mogelijk kankerverwekkend zijn. Heel vaak (zeg maar gerust bijna altijd) is zo'n nieuwsbericht naar aanleiding van een onderzoek waarbij de stof in kwestie de schijn heeft een kankerbevorderende werking te hebben, maar dat de correlatie zó summier is dat het wegvalt in de ruis van het betreffende onderzoek (en de gevallen tijdens het onderzoek dus net zo goed toeval kunnen zijn).
Zelfs in zo'n geval, wordt er niet als resultaat gegeven dat een stof veilig is. Het resultaat zegt dat er nog een kans (hoe klein dan ook) is, dat een stof een kankerbevorderende werking kan hebben. Pas als bij een onderzoek gemeten wordt dat een stof een positieve werking heeft, is het enigszins veiliggesteld. En dat is een hele andere manier van werken dan wat we van vroeger bekend zijn, en daarom is het radium-argument nu niet meer van toepassing. De wetenschap heeft daarvan geleerd en neemt dus in eerste instantie geen risico.

Een groot probleem zit echter bij de media. Want als die vervolgens berichten over zo'n "we hebben wederom geen kankerbevorderende werking weten vast te stellen"-onderzoek, komt het bericht steevast neer op "JE KRIJGT KANKER VAN...".

En die angst vind je ook terug bij de angst voor E-nummers. Er is geen voedingstoevoeging zoveel onderzocht als aspartaam en er is nog nooit een wetenschappelijk onderzoek geweest dat kon hardmaken dat aspartaam problemen zou opleveren. Dus wordt er, om maar geen enkel risico te lopen, een aanbevolen maximale dagelijkse hoeveelheid aan gehangen, zodat het echt ècht veilig is. En het wordt voorzien van een E-nummer, zodat iedereen ook kan zien dat het een goedgekeurde, veilige hulpstof is. En wat doet de media? "JE KRIJGT KANKER VAN E-NUMMERS EN HELEMAAL VAN ASPARTAAM!!!".


Om even verder op je reactie in te gaan: Asbestkanker krijg je omdat een vezel de longen niet verlaat. Asbest komt het lichaam binnen via de longen (als je asbeststof inademt) of via de maag (als je voedsel/water inneemt dat asbestvezels bevat). Dat zijn de twee manieren waarop je kans maakt op asbestgerelateerde kanker. 90% van de patiënten krijgt het in de longen, 10% krijgt het in de maagwand en een enkeling (minder dan 1%) krijgt het elders (slokdarm, hart).

Van de vezels die je binnenkrijgt, wordt verreweg het grootste deel door het lichaam weer naar buiten gewerkt. Het gevaar zit hem in die enkele vezel die diep in de longen of het buikvlies is doorgedrongen en daar niet meer wegkomt. Daar ontwikkelt zich gedurende vele jaren (gemiddeld 40 jaar voor de longen) een gezwel. Tegen de tijd dat het problemen oplevert, is er niet veel meer aan te doen, omdat het gezwel vaak vergroeid is en daarom slecht te behandelen is. Daarom is asbestkanker meestal dodelijk.

Je kan ook asbest via de huid binnenkrijgen, maar daar kan het geen kwaad. Het komt niet voorbij de huid. Je hebt een kans op huidproblemen als eelt, bultjes en wratten, maar dit is goedaardig. Overigens krijg je deze problemen ook alleen bij langdurige blootstelling.

Nanodeeltjes kunnen schadelijk zijn, maar dat is dus inderdaad afhankelijk van de vorm. Asbestvezels zijn lange, dunne naalden (op nanometerschaal). Koolstofbuisjes zijn lange, dunne naalden (op nanometerschaal), en die overeenkomst is de reden dat men vanaf het begin af aan al waarschuwt voor het gebruik ervan en ook zal blijven waarschuwen totdat de wetenschap de lucht heeft geklaard. Er wordt niet gezegd dat nanobuisjes kankerverwekkend zijn, maar dat er een risico verbonden is aan het gebruik van nanobuisjes. Doordat nanobuisjes een andere toepassing kennen dan asbest, is er gelukkig geen gevaar voor de consument. In de toepassingen zoals die er nu liggen, heb je niet het probleem dat er losse vezels vrijkomen.

Overigens vergeet ik helemaal niet wat er met asbest gebeurt als het op de afvalhoop terecht komt. Maar ook in dat geval gaat het op dat alleen mensen die langdurig met asbest in aanraking zijn geweest, ook daadwerkelijk kans maken op asbestgerelateerde aandoeningen. Asbest op de vuilnisbelt is dus alleen gevaarlijk voor mensen die op de vuilnisbelt rondhuppelen. En zelfs dan alleen als het asbest beschadigd is/wordt waardoor de vezels kunnen vrijkomen. Om eerlijk te zijn denk ik niet dat asbest daar hun grootste risico is.

Net zo goed dat het geen kwaad kan als je asbest in je huis hebt, zolang dat asbest ongeschonden is. Dat gemeentes en woningbouwverenigingen zo spastisch reageren op de aanwezigheid van asbest, wordt ook gevoed door de media (vandaar dat ik daarmee begon). Asbest is absoluut gevaarlijk, maar dan moet je er ook daadwerkelijk mee in contact komen.

Asbest kent zijn slachtoffers bij mensen die langdurig zijn blootgesteld aan hoge concentraties vezels. De enkeling die bij eenmalig contact wat overhoudt, heeft gewoon ontzettend domme pech.

En dat relativeert ook het probleem van 9/11. Er zat vast asbest in de lucht, er zat ook een hele boel andere troep in de lucht. Er zal vast wel iemand asbestgerelateerde problemen krijgen, maar dat komt gewoon doordat er zoveel mensen bij de ramp betrokken zijn geweest en dat stof hebben ingeademd. Persoonlijk denk ik niet dat de asbest in de lucht bij de ramp voor het grootste gevaar heeft gezorgd, maar duurt gemiddeld zo'n 40 jaar voordat achtergebleven asbestvezels in het lichaam echt voor problemen zorgen, dus tegen die tijd zullen we pas echt weten hoe omvangrijk het aantal slachtoffers is.

En om even terug te komen bij het onderwerp. Er is maar één type superhydrofobe coating die gebruik maakt van deeltjes op nanoschaal. De coating wordt vaak wel voorzien van het labeltje "nanotechnologie", maar dat komt omdat het oppervlak van de deeltjes wordt bewerkt op nanometerschaal om de hydrofobe werking te geven. De deeltjes zelf zijn niet op nanometerschaal en kennen daardoor ook niet dezelfde gezondheidsrisico's.

De enige superhydrofobe deeltjes die wèl op nanoschaal zijn, zijn die silicondioxidenanodeeltjes. Ik kan in mijn geschiedenis niet niet het artikel terugvinden waarin vermeld werd dat de bewerkte silicondeeltjes veiliger zijn dan natuurlijke kristallen, dus dat hou je tegoed.

[ Bericht gewijzigd door Jordy-B op maandag 17 september 2012 @ 15:36 ]